எனக்கு அப்போது பதிமூன்று வயது இருக்கும். கேரளாவின் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான கிராமத்தில் என் பெற்றொருடன் வசித்து வந்தேன். அப்பா ஒரு சிறிய தேநீர் கடை நடத்தி வந்தார், அம்மா அவருக்கு உதவியாக இருந்தார். நான் அவர்களின் ஒரே செல்ல மகன் என்றாலும், என்னை அவர்கள் தறிகெட்டு வளர்க்கவில்லை. படிப்பில் எப்போதும் நான்தான் முதல் மாணவன். என் பெற்றோர் ஓரளவிற்குப் படித்தவர்கள் என்பதால், கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, வசதி இல்லாவிட்டாலும் என்னை அருகில் உள்ள நகரத்தில் இருந்த ஆங்கில வழிப் பள்ளியில் சேர்த்திருந்தார்கள். திரும்பிப் பார்க்கையில், வறுமை வாட்டினாலும் நாங்கள் ஒரு மகிழ்ச்சியான குடும்பமாகவே வாழ்ந்தோம். எங்கள் ஒற்றுமையைக் கண்டு அக்கம் பக்கத்தினர் பொறாமைப்படுவதுண்டு.
எங்கள் துரதிர்ஷ்டம் அப்பாவின் திடீர் உடல்நலக் குறைவோடு தொடங்கியது. அப்பா அவ்வப்போது கள்ளு அருந்தும் பழக்கம் கொண்டவர். ஆனால், சமீபகாலமாக எங்கள் கடைக்கு எதிரே ஒரு பெரிய உணவகம் வந்ததால் வியாபாரம் நலிவடைந்து நஷ்டம் ஏற்பட்டது. அந்த கவலையில் அவர் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடிக்கத் தொடங்கினார். ஒரு மாலை வேளையில் அவரது உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைய, அவரை அவசரமாக மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். மருத்துவர்கள் அவர் நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். சில வாரங்கள் படுக்கையிலேயே கிடந்து, ஒரு நாள் எங்களை தவிக்கவிட்டுப் பிரிந்தார்.
அப்பாவின் மறைவிற்குப் பிறகு, அம்மா தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு கடையைத் தனியாக நடத்த முயற்சி செய்தாள். ஆனால் ஒரு பெண்ணால் அந்த முரட்டுத்தனமான ஆட்களையும், வேலையையும் சமாளிப்பது கடினமாக இருந்தது.
"அம்மா, நான் பள்ளிக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டு உனக்கு உதவியாக இருக்கட்டுமா?"
என்று நான் கேட்டேன். ஆனால் என் படிப்பை நிறுத்த அம்மாவுக்குத் துளியும் இஷ்டமில்லை. பணக்கஷ்டம் கழுத்தை நெரித்த போதும் அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள். அப்பாவின் மருத்துவச் செலவிற்காக நாங்கள் வாங்கிய கடன்கள் மலைபோல் குவிந்திருந்தன. கடன் கொடுத்தவர்கள் தினமும் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்று கொண்டு அசிங்கமாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள். அம்மாவின் இளமையும், அவளது எடுப்பான உடலமைப்பும் அவர்களை வேறு விதமாகச் சிந்திக்க வைத்தது.
அன்று மாலை கடன் கொடுத்தவர்களில் ஒருவனான சந்திரன் வீட்டு வாசலில் நின்றான். அவன் பார்வை அம்மாவின் சேலை விலகிய மார்பகங்களையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவளது இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அந்தப் பெரிய தேங்காய்களைப் போன்ற மார்பகங்கள் விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டு வெளியே வரத் துடிப்பது போல் இருந்தன.
"பணத்தைக் கொடுக்க வழியில்லைன்னா, வேற எதையாவது கொடுத்துதான் ஆகணும்"
என்று அவன் வக்கிரம் கலந்த குரலில் சொன்னான். அம்மா பயத்தில் நடுங்கினாலும், தன் முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு அவனைத் தைரியமாக எதிர்கொண்டாள். ஆனால் அவளது உடல்வாகு, அந்த மெல்லிய பருத்திச் சேலையில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது அவளுக்குப் பெரும் சங்கடத்தைத் தந்தது. எங்களது இக்கட்டான நிலைமை எங்களை ஒரு இருண்ட பாதையை நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது.
எங்கள் வறுமையைக் கண்டு இரக்கப்பட்ட அக்கம் பக்கத்து பெண்மணி ஒருவர், ஊரில் இருக்கும் ஒரு முதிய தம்பதியினருக்கு வீட்டு வேலைக்கு ஆள் தேவைப்படுவதாகச் சொன்னார். அங்கேயே தங்கி இருந்து எல்லா வேலைகளையும் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது நிபந்தனை. வேறு வழியின்றி நானும் அம்மாவும் அந்தத் தம்பதியினரைப் பார்க்கச் சென்றோம்.
வாசு என்ற அந்தப் பெரியவருக்கு அறுபது வயதுக்கு மேல் இருக்கும், அவர் ஒரு ஓய்வு பெற்ற பள்ளி ஆசிரியர். அவர் மனைவி பார்வதியம்மாள். அவர்களுக்கு ஒரு மகனும் மகளும் உண்டு, அவர்கள் திருமணமாகி வெளியூரில் செட்டிலாகிவிட்டனர். அந்தப் பெரிய வீடு ஆட்கள் நடமாட்டமின்றி அமைதியாக இருந்தது.
அம்மாவின் எடுப்பான தோற்றத்தையும், அவள் குனிந்து நின்ற போது அவள் சேலைக்குள் தெரிந்த அந்தப் பருத்த மார்பகங்களின் மேடுகளையும் வாசு தன் தடித்த கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்களால் மேய்ந்து கொண்டிருந்தார்.
"இதற்கு முன்னால் எங்காவது வீட்டு வேலை செய்த அனுபவம் உண்டா?"
என்று வாசு கேட்டார். அவரது குரலில் ஒருவித அதிகாரம் கலந்திருந்தது. அம்மா தயக்கத்துடன் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது முகம் பயத்தில் சிவந்திருந்தது.
"இல்லை ஐயா, கடந்த பத்து வருஷமா டீக்கடை நடத்தின அனுபவம் இருக்கு. எல்லா வேலையும் இழுத்துப் போட்டு செய்வேன்,"
என்று அம்மா பணிவுடன் கூறினாள். அவள் பேசும்போது அவளது மார்பகங்கள் லேசாக அதிர்வதைக் கண்ட வாசுவின் பார்வையில் ஒரு காம மின்னல் வெட்டியது. அம்மாவின் செழுமையான தேகமும், அவளது கட்டுக்கோப்பான உடலும் அந்த வேலைக்கு அவளை விடச் சிறந்த ஆள் கிடைக்காது என்பதை அவருக்கு உறுதிப்படுத்தியது.
"வீட்டு வேலைன்னா சும்மா இல்லை, சமையல்ல இருந்து துணி துவைக்கிறது வரைக்கும் எல்லாம் நீயேதான் செய்யணும். எந்தப் புகாரும் வரக்கூடாது. ராத்திரி பகலா இங்கேயே தங்கி இருக்கணும். சம்மதமா?"
என்று அவர் கரகரத்த குரலில் கேட்டார். அம்மா ஒரு நிமிடம் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் அவளது இயலாமையைச் சொன்னது.
"சம்மதம் ஐயா, நான் எல்லா வேலையும் செஞ்சுறேன்,"
என்று அம்மா தலையசைத்தாள். அந்தப் பெரியவரின் கண்கள் அம்மாவின் இடுப்பு மடிப்புக்கும், ரவிக்கையின் இடுக்கில் திணறிக்கொண்டிருந்த அவளது கனிகளுக்கும் இடையே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அம்மாவின் அந்த செழிப்பான அழகுதான் அவளது பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தலாகப் போகிறது என்பதை நாங்கள் அப்போது உணரவில்லை.
எங்கள் கடன்களை அடைப்பதற்காக அம்மாவின் தாலியைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் விற்றோம். அந்தச் சிறிய தேநீர் கடையும், நாங்கள் வாழ்ந்த வீடும் கைவிட்டுப் போனது. எஞ்சியிருந்த மூட்டை முடிச்சுகளுடன் அந்த முதிய தம்பதியினரின் வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தோம். அது ஒரு பழைய பாணி வீடு; ஆங்காங்கே காரை பெயர்ந்து, மச்சு வீடாகக் காட்சியளித்தது. சமையலறைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய இருண்ட அறைதான் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது.
வாசு மாஸ்டர் அமைதியானவர், ஆனால் அவரது கண்கள் எப்போதும் எதையோ தேடுவது போலவே இருக்கும். அவரது மனைவி பார்வதியம்மாள் ஆரம்பத்தில் எங்களிடம் கொஞ்சம் ஒதுங்கியே இருந்தார். ஆனால் அம்மாவின் கடின உழைப்பையும், குனிந்து நிமிர்ந்து அவள் வேலை செய்யும் அழகையும் பார்த்த பிறகு, அவர் அம்மாவிடம் நெருக்கமானார். பார்வதியம்மாள் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படுவதால், அம்மா அவருக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டாள்.
அந்த வீட்டிற்கு அடிக்கடி வரும் ஒரே ஆள் ரகு மட்டும்தான். அவன் பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன்; நல்ல உயரமான, கருகருவென்ற தேகம் கொண்ட முரடன். வெற்றிலை கறையேறிய பற்களுடன் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பான். வாசல் தெளிப்பது, விறகு பிளப்பது, தென்னை மரங்களுக்குக் குழி தோண்டுவது போன்ற கடினமான வேலைகளை அவன்தான் செய்வான். ரகு வேலை செய்யும் போது அவனது கட்டுக்கோப்பான தசைகள் அசைவதையும், வியர்வையில் நனைந்த அவனது கறுத்த தேகத்தையும் அம்மா அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணால் கவனிப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அம்மா அவனை ‘சேட்டன்’ என்றுதான் அழைப்பாள்.
அம்மா வாங்கும் சம்பளம் என் படிப்புச் செலவிற்கே சரியாக இருந்தது. அவ்வப்போது கூடுதல் பணம் தேவைப்படும்போது, அம்மா தயக்கத்துடன் வாசு மாஸ்டரிடம் கேட்பாள். அவர் உடனே பணத்தை எடுத்துக் கொடுப்பார், அப்போது அம்மாவின் விரல்கள் அவர் கையில் படும்போது அவர் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான நெகிழ்ச்சி தோன்றும். பார்வதியம்மாளும் சில நேரங்களில் கண்டிப்பு காட்டினாலும், பிறகு அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்காமல் தாராளம் காட்டுவார். ஆனால், அந்தத் தாராளத்திற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய கைம்மாறை அவர் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார் என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது.
ஒரு நாள் நான் அறையில் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். அப்போது அங்கு வந்த பார்வதியம்மாள், மெல்லப் பேச்சைத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாக இருந்த பேச்சு, திடீரென வாசு மாஸ்டரின் அந்தரங்க வாழ்க்கையைப் பற்றித் திரும்பியதும் என் கவனம் சிதறியது.
"அம்மா, அவருக்கு இளமை காலத்துல கூச்சம் அதிகம். அப்போவெல்லாம் இந்த விஷயத்துல பெருசா ஆர்வம் காட்ட மாட்டார். ஆனா வயசான காலத்துலதான் அவருக்கு அந்த வெறி தலைக்கேறியிருக்கு,"
என்று பார்வதியம்மாள் சொல்ல, அம்மா முகம் சிவந்து தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
"பிள்ளைங்க வளர்ந்த பிறகு எனக்கு அதுல ஆசை போயிருச்சு. ஆனா அவர் அப்படி இல்லை. அவருக்குப் பெண் உடம்பு மேல இருக்கிற தாகம் அடங்கவே மாட்டேங்குது. சில நேரத்துல அவர் என்கிட்ட என்ன சொல்வார் தெரியுமா? நான் வேற ஒருத்தன் கூட படுக்கிறதை அவர் நேர்ல பார்க்கணுமாம்! ஒரு அந்நியன் தன் பொண்டாட்டியை அமுக்கி அனுபவிக்கிறதை ரசிக்கணும்னு சொல்றார். என்ன மனுஷனோ!"
என்று சொல்லி பார்வதியம்மாள் பலமாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒருவித ஏளனமும், அதே சமயம் ஒரு ரகசிய அழைப்பும் கலந்திருந்தது.
அம்மா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்.
"ஐயோ! என்னம்மா இப்படிப் பேசுறீங்க?"
என்று தடுமாறினாள். அவள் கைகள் நடுங்கின, சேலை முந்தானை நழுவி அவளது செழுமையான மார்பகங்களின் மேடு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. பார்வதியம்மாளின் கண்கள் அம்மாவின் அந்தப் புடைத்த மார்பகங்களையே உற்றுப் பார்த்தன.
"பாவம் அந்த மனுஷன்... இளமைக் காலத்துல எதையும் அனுபவிக்காம விட்டுட்டாரு. இப்போ இந்த வயசுல அவருக்குள்ள இருக்குற அந்த மிருகம் வெளியே வரத் துடிக்குது. வாழ்க்கையோட எல்லா வண்ணங்களையும் பார்க்கணும்னு ஆசைப்படுறாரு,"
என்று பார்வதியம்மாள் ஒருவித ஏக்கத்துடன் சொன்னார். அம்மாவின் மூச்சுக்காற்று வேகமானது. அந்தச் சிறிய சமையலறையில் நிலவிய அமைதி, ஏதோ ஒரு விபரீதத்திற்கு அடிகோலுவது போல எனக்குத் தோன்றியது.
"என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?" என்று தொடர்ந்தாள் பார்வதியம்மாள். "இந்த வயதில் அவனுடைய பசியை என்னால் தீர்க்க முடியாது. அதோடு அவனுக்கு என் மேல் இப்போது துளியும் ஈர்ப்பு இல்லை. அவனை நினைத்தால் எனக்குப் பாவமாக இருக்கிறது."
சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. பின் அம்மாவிடம் மெதுவான, ஆனால் உறுதியான குரலில் சொன்னாள், "சுநந்தினி, நீ நினைத்தால் அவனுக்கு உதவலாம்."
அம்மா குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்திருப்பாள் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. அடுத்த சில நொடிகளில் பார்வதியம்மாள் எந்த ஒளிவுமறைவுமின்றி, அம்மா அந்தப் பெரியவருடன் உடலுறவு கொண்டு அவரது ஆசையைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று பச்சையாகச் சொன்னாள்.
இதைக் கேட்டதும் என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. என் அம்மாவின் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும் என்று மூச்சடக்கி காத்திருந்தேன். அம்மா என்னைப்போலவே பேரதிர்ச்சி அடைந்தாள். சில வினாடிகள் அங்கு நிசப்தம் நிலவியது. அம்மா அதை ஒரு தமாஷாகக் கருதி சிரிக்க முயன்றாள். ஆனால் பார்வதியம்மாளின் முகம் மிகத் தீவிரமாக இருப்பதை உணர்ந்ததும் அவள் மௌனமானாள்.
அம்மா நீண்ட நேரம் பேசாமல் இருக்கவே, பார்வதியம்மாள் மென்மையான குரலில் கேட்டாள், "என்ன சொல்கிறாய் சுநந்தினி?"
"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை பார்வதியம்மா," என்று அம்மா தடுமாறினாள். அவளது குரலில் நடுக்கம் தெரிந்தது.
"யோசித்துப் பார். ஒரு நிமிடம் சிந்தித்துப் பார். இதனால் உனக்கு என்ன நஷ்டம் வந்துவிடப் போகிறது?"
அந்தச் சமையலறையில் ஒரு ஆழமான மௌனம் நிலவியது. பின் அம்மா மிகவும் பவ்யமாக, "என்னால் இதைப் பற்றி நினைக்கக்கூட முடியாது பார்வதியம்மா. இது மகா பாவம். கடவுள் நம்மை மன்னிக்கவே மாட்டார்," என்று மறுத்தாள்.
திடீரென பார்வதியம்மாள் கோபமடைந்தாள். இதுவரை அம்மாவுக்குச் செய்த உதவிகளை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிட்டாள். அம்மாவை ஒரு நன்றிகெட்டவள் என்று சாடிவிட்டு, திடீரென அழத் தொடங்கினாள். ஒரு பிச்சைக்காரியைப் போல அவள் காலில் விழக்கூடத் தயார் என்று கூறினாள்.
"அவர் படும் அவஸ்தையை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால்தான் உன்னிடம் கெஞ்சுகிறேன். அவர் வெளியூர்ப் பெண்களிடம் போக முடியாது, போனால் விஷயம் வெளியே தெரிந்துவிடும். நீ இந்த வீட்டிலேயே இருக்கிறாய். நீ எங்களுக்கு அந்நியமானவள் இல்லை. அதனால் யாருக்கும் எதுவும் தெரியப் போவதில்லை. அதோடு, இந்த வயதில் அவர் உன்னை என்ன பெரிய கஷ்டப்படுத்தவா போகிறார்? அவ்வப்போது உன்னை அவர் அணைத்துக்கொள்ளட்டும், அவ்வளவுதான்," என்று பிடிவாதமாகவும், மிரட்டும் தொனியிலும் கெஞ்சினாள்.
தொடர்ந்து அவள் சீறினாள், "மறந்துவிடாதே! நான் ஒரு வார்த்தை சொன்னால், அடுத்த நிமிடம் நீயும் உன் மகனும் நடுத்தெருவில் நிற்க வேண்டியிருக்கும்."
"ஐயோ பார்வதியம்மா, அப்படிச் சொல்லாதீர்கள். எனக்கும் என் மகனுக்கும் நீங்கள் செய்த உதவிக்கு நாங்கள் வாழ்நாள் முழுக்க நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்போம்," என்று அம்மா கதறினாள்.
"இதுதான் நீ காட்டும் நன்றியா?"
அம்மா அழத் தொடங்கினாள். அந்த நன்றிகெட்டவள் என்ற வார்த்தை அவள் மனதை ஆழமாகப் புண்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.
"என் கோரிக்கைக்கு நீ சம்மதிக்கிறாயா இல்லையா?" என்று பார்வதியம்மாள் கடைசி முறையாக எச்சரிப்பது போல் கேட்டாள்.
ஒரு சிறு இடைவேளைக்குப் பிறகு, என் அம்மா மிக மெல்லிய குரலில், "சரி..." என்று சொல்வதை என் காதுகளால் கேட்டேன்.
பார்வதியம்மாள் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அம்மாவிற்கு மீண்டும் மீண்டும் நன்றி கூறினாள். பிறகு ஒரு கிண்டலான தொனியில் கேட்டாள்.
"இன்று இரவு ஹரி தூங்கிய பிறகு, அவரை உன் அறைக்கு அனுப்பி வைக்கட்டுமா?"
அம்மா அதற்குப் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவளது மௌனம் சம்மதத்தையும், வரப்போகும் விபரீதத்திற்கான அச்சத்தையும் ஒருசேரக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் செழுமையான தேகத்தை அந்தப் பழுத்த கிழவன் அனுபவிக்கப் போகிறான் என்ற எண்ணமே எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியையும், பயத்தையும் உண்டாக்கியது.
"அனுப்பி வைக்கட்டுமா?" என்று பார்வதியம்மாள் மீண்டும் அழுத்தமாகக் கேட்டார்.
"ஐயோ... இன்றேவா?" அம்மா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்.
"ஆமாம், அவரால இனிமேல் பொறுக்க முடியாது," என்று சொல்லிவிட்டு பார்வதியம்மாள் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
அந்த வயதில் எனக்கும் காமத்தின் மீதான ஆர்வம் துளிர்விட்டிருந்தது. நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஆபாசப் படங்கள் பார்ப்பதும், பாலியல் பற்றிப் பேசுவதும் வழக்கம்தான். ஆனால் ஒரு நீலப் படத்தை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்பது எனது தீராத ஆசையாக இருந்தது. என் அம்மா அப்போது முப்பதுகளின் இறுதியில் இருந்தாள், முப்பத்தெட்டு வயது இருக்கும் என நினைக்கிறேன். மாநிறமான மேனி, எந்த ஆணையும் ஏங்க வைக்கும் கட்டுக்கோப்பான உடல்.
அந்தச் சிறிய அறையை நாங்கள் இருவரும் பகிர்ந்து கொண்டதால், அவளது உடலின் வளைவு நெளிவுகளை நான் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவளது பருத்த மார்பகங்கள், ஆழமான தொப்புள், அகன்ற இடுப்பு ஆகியவற்றைப் பார்க்கும்போது எனக்குள் குற்றவுணர்வு எழும். ஆனால் அம்மா என்னை இன்னும் சிறுவனாகவே நினைத்தாள். சில நேரங்களில் எனக்கு முன்னாலேயே அவள் சேலை மாற்றிக் கொள்வாள்.
வாசு மாஸ்டரின் பார்வை ஏற்கனவே அம்மா மீது இருப்பதை நான் அறிவேன். அவர் செய்தித்தாள் படிப்பது போலப் பாவனை செய்து கொண்டு, அம்மா வேலை செய்யும் அழகை வெறித்துப் பார்ப்பார். ஒருமுறை அம்மா ஸ்டூல் மீது ஏறி மின்விசிறியைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவள் கைகளை உயர்த்தியபோது, சேலை விலகி அவளது வெண்மையான வயிறும் ஆழமான தொப்புளும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. வாசு மாஸ்டர் தன் கண்களை இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; அவரது முகம் காமத்தால் சிவந்து போயிருந்தது. இன்னொரு முறை அம்மா கொல்லைப்புறத்தில் குனிந்து துணி துவைக்கும்போது, அவளது ரவிக்கையின் ஆழமான கழுத்து வழியாகத் தெரிந்த அந்தப் பருத்த மார்பகக் குன்றுகளை அவர் ஜன்னல் வழியாக வேட்டையாடியதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
அன்று இரவு அம்மா மௌனமாக இருந்தாள். இரவு உணவின் போது அவள் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். சாப்பிட்டு முடித்ததும் நாங்கள் அறைக்குள் சென்றோம். அந்தச் சிறிய அறையில் இரண்டு கட்டில்கள் 'L' வடிவில் போடப்பட்டிருந்தன. நான் சுவரோரம் இருந்த கட்டிலிலும், அம்மா ஜன்னலோரம் இருந்த கட்டிலிலும் படுத்துக் கொண்டோம். ஜன்னல் வழியாக நிலவொளி அறைக்குள் ஊடுருவி, ஒரு மாயமான சூழலை உருவாக்கியிருந்தது.
அம்மா விளக்கை அணைத்துவிட்டுப் படுத்தாள்.
"ஹரி, நாளைக்குத் தேர்வுக்கு எல்லாம் படிச்சுட்டியா?" என்று மெதுவான குரலில் கேட்டாள்.
"படிச்சுட்டேன் அம்மா," என்று நான் பதிலளித்தேன்.
அறையில் நிசப்தம் நிலவியது. என் இளமனது எதிர்பார்ப்பால் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தூங்குவது போல் பாவனை செய்தாலும், என் காதுகள் வாசலையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. வரவேற்பு அறையில் இருந்த கடிகாரம் பத்து முறை அடித்தது. அடுத்த சில நொடிகளில், கதவு மெல்லத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது.
"சுநந்தினி..."
வாசு மாஸ்டர் மிக மெல்லிய குரலில் அம்மாவின் பெயரை அழைத்தார். அந்த அழைப்பில் ஒருவித காம வேட்கையும், அதிகாரமும் கலந்திருந்தது. இருட்டில் அம்மாவின் மூச்சுக்காற்று வேகம் எடுப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. அவள் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள், அவளது மெல்லிய நைட்டி அவள் உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டு அந்த வளைவுகளைத் தத்ரூபமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.
அம்மா மெதுவாக எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். கதவோரம் நின்றிருந்த வாசு மாஸ்டரின் கண்கள் இருட்டிலும் அம்மாவின் மார்பகங்களை வெறித்தன. அவர் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்டார்.
அம்மா திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தாள். அவள் முதலில் என்னைப் பார்த்தாள். நான் ஒரு சிறு அசையாமல், கையை நெற்றியில் வைத்தபடி தூங்குவது போலப் பாவனை செய்தேன். என் கண்கள் அவளுக்குத் தெரியவில்லை என்றாலும், என் இதயத் துடிப்பு அவளுக்குக் கேட்டுவிடுமோ என்று நான் பயந்தேன். நான் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டேன் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவள், மெல்லக் கட்டிலிலிருந்து இறங்கித் தன் சேலையைச் சரிசெய்தாள்.
வாசு மீண்டும் அவளை அழைக்க, தயக்கத்துடன் ஒரு தப்படி முன்னெடுத்து வைத்துக் கதவைத் திறந்தாள். கதவோரம் நின்றிருந்த வாசு, உள்ளே படுத்திருந்த என்னைப் பார்த்ததும் சற்று முகம் சுளித்தார்.
"ஹரி தூங்கிட்டானா?" என்று ஒருவித ரகசியக் குரலில் கேட்டார்.
"ம்..." என்று அம்மா சுருக்கமாகப் பதிலளித்தாள்.
அறையில் ஒரு கனமான அமைதி நிலவியது. "எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. என் அறையில் புழுக்கமாக இருக்கிறது, இங்கே சிறிது நேரம் உட்கார்ந்திருக்கிறேன்," என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர் அம்மாவை உரசியபடி அறைக்குள் நுழைந்தார்.
அம்மா ஜன்னலோரம் போய் நின்றாள். அவள் மிக வேகமாக மூச்சு விடுவது எனக்குத் தெரிந்தது. சட்டென்று அவள் அந்த முதியவரின் காலடியில் விழுந்து கதறினாள்.
"ஐயா... நான் ஏழைப் பொம்பளைங்க... தயவு செஞ்சு என்னை விட்ருங்க..."
வாசு இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் ஒரு நிமிடம் மிரண்டு போய் என்னைப் பார்த்தார். "என்ன செய்கிறாய்! சத்தம் போடாதே... உன் மகன் எழுந்துவிடுவான்," என்று எரிச்சலுடன் அவளைப் பிடித்துத் தூக்க முயன்றார்.
அம்மா அழுகையை நிறுத்தவில்லை. வாசு அவள் தோள்களைப் பற்றி அவளைத் தூக்கி நிறுத்தினார். கண்ணீர் மல்க நின்ற அம்மாவை அவர் மிக நெருக்கத்தில் பார்த்தார். அவளது தவிப்பு அவருக்குப் பொருட்டாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, அவளது மேனி அழகும், அந்த இளமையும் அவரை இன்னும் வெறி கொள்ளச் செய்தன. அவரது பார்வை அம்மாவின் நடுங்கும் இதழ்களிலிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கி, தளர்ந்திருந்த சேலை முந்தானைக்குள் திணறிக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் பருத்த மார்பகங்களில் நிலைத்தது.
அம்மாவுக்கு மார்பகங்கள் மிக உருண்டையாகவும், பெரியதாகவும் இருக்கும். அதை மறைக்க அவள் எப்போதும் போராடுவாள். ஆனால் அந்த முதியவரின் கண்கள் அந்தப் பெரிய குன்றுகளை அப்படியே விழுங்குவது போலப் பார்த்தன. அம்மா சங்கடத்துடன் சேலையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள். அவள் சற்றுத் திரும்பி நின்றபோது, அவளது அகன்ற இடுப்பும், புடைத்து நின்ற பின்னழகும் வாசுவின் வாயில் எச்சிலை ஊற வைத்தன.
அம்மாவின் அந்த வளைவுகளும், வியர்வையில் நனைந்து ஜொலிக்கும் மாநிற மேனியும் அவரை ஒரு காம மிருகமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. அம்மா தன் சேலைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்தபடி அவரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் இருந்த அச்சம் கூட அவருக்கு ஒரு கிளுகிளுப்பைத் தந்தது.
அந்த முதியவர் ஒரு பெருமூச்சுடன் அம்மாவின் கட்டிலில் அமர்ந்தார். தூங்குவது போல் நடித்துக்கொண்டிருந்த என்னை ஒருமுறை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவர், பின் ஏதோ ஒரு யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.
"சுநந்தினி, நான் உன்னை காயப்படுத்த மாட்டேன். இது சத்தியம்," என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னார்.
அம்மா அப்படியே திகைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அழுகையினால் அவளது கன்னங்கள் இன்னும் ஈரமாகவே இருந்தன. அவரது கண்கள் அம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்களுக்கும், திரட்சியான பின்னழகிற்கும் இடையே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அன்று இரவு மிகவும் புழுக்கமாக இருந்ததால், அவருக்கு வியர்வை வழிந்தது. சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு, தன் தைரியத்தை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி அவர் பேசினார்.
"நீ இங்கே வந்து... என் பக்கத்தில்... கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்தால் போதும். நான் உடனே போய்விடுகிறேன். கொஞ்ச நேரம் மட்டும்," என்று அவர் கெஞ்சினார். அவரது குரல் காமத்தினால் நடுங்கியது.
இதைக் கேட்டதும் அம்மா அப்படியே சிலையாக உறைந்து போனாள். அவளது மூச்சுக்காற்று மீண்டும் வேகம் எடுத்தது. அவள் அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்; அவர் முகத்தில் இருந்த அந்த யாசகம் கேட்கும் பாவனை அவளுக்கு என்னவோ செய்தது.
"சுநந்தினி... தயவு செய்து..." என்று அவர் கிசுகிசுத்தார்.
அம்மா தலையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது மனம் ஒரு பெரிய போர்க்களமாக மாறியிருந்தது. இந்த வீட்டிற்கு வந்ததிலிருந்து வாசு மாஸ்டர் அவளுக்கு எவ்வளவோ உதவிகளைச் செய்திருக்கிறார். அதற்கு கைம்மாறாக இதையா செய்வது? இல்லை... இல்லை... அவளால் அதை நினைக்கக்கூட முடியவில்லை. ஆனால், பார்வதியம்மா சமையலறையில் சொன்ன மிரட்டல் அவள் காதுகளில் ஒலித்தது. தன் மகனின் எதிர்காலம், அவனது படிப்பு எல்லாம் அந்த ஒரு 'சரி' என்ற வார்த்தையில் அடங்கியிருந்தது.
அம்மா மீண்டும் என்னைப் பார்த்தாள். நான் மூச்சைக் கூட மிக மெதுவாகவே விட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.
"ஐயா... இது சரியில்லை..." என்று அம்மா மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்.
"யாருக்குத் தெரியப் போகிறது? ஒரு ஆத்மாவுக்குக் கூடத் தெரியாது."
"ஆனாலும்..."
அம்மா தன் இதழ்களைக் கடித்துக் கொண்டாள். கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். ஒருவேளை பார்வதியம்மா சொன்னது போல, 'அவர் சும்மா ஒருமுறை அணைத்துக்கொள்ளட்டும்' என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் வந்திருக்கலாம்.
வாசு மாஸ்டர் கட்டிலைத் தட்டி, "வா, இங்கே உட்கார். கொஞ்ச நேரம் மட்டும். அப்புறம் நான் போயிருவேன்," என்றார்.
"ஐயா, ஹரி முழிச்சுக்குவான்," என்று அம்மா கடைசி முயற்சியாகச் சொன்னாள்.
"நாங்கள் சத்தம் போட மாட்டோம்."
அம்மா ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தாள். இதற்கு இதுதான் ஒரே தீர்வு என்று அவள் முடிவு செய்திருக்க வேண்டும். மெல்ல அவர் அருகில் நடந்தாள். ஆனால் வாசு அவளைத் தடுத்து, "முதலில் அந்தக் கதவைத் தாழ் போடு," என்றார்.
அந்தக் கட்டளை அவளை மீண்டும் ஒருமுறை யோசிக்க வைத்தது. ஆனால் இயந்திரம் போலச் சென்று கதவைத் தாழிட்டாள். அவள் கதவைத் தாழிடும் போது, அவளது விரிந்த இடுப்பு மடிப்புகளை வாசு மாஸ்டர் வெறித்தனமாகப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா திரும்பி வந்து அவர் அருகில் அமர்ந்தாள். உடல்கள் உரசவில்லை, ஆனால் மிக நெருக்கமாக அமர்ந்தாள்.
வாசு மாஸ்டர் இப்போது சற்று நிதானமடைந்தார். தான் இத்தனை காலம் ஏங்கிய அந்த காம தேவதை, ரத்தமும் சதையுமாகத் தன் அருகிலேயே அமர்ந்திருப்பதை அவராலேயே நம்ப முடியவில்லை. அவர் தன் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்துக் கொண்டார்; வேட்டியின் கீழே அவரது ஆண்மை விறைத்துப் புடைத்து நிற்பது அந்த நிலவொளியில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
அம்மாவின் உடலிலிருந்து வீசிய அந்தப் பெண்மைக்கே உரிய வாசனையும், வியர்வையின் மணமும் அவரை இன்னும் பித்தனாக மாற்றியது. அவரது கை மெல்ல அம்மாவின் தோளை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
"சுநந்தினி, உன் மகனோட படிப்பைப் பத்தி நீ எப்போதும் கவலைப்படுறது எனக்குத் தெரியும்," என்று வாசு மாஸ்டர் மெதுவாகத் தொடங்கினார்.
அவர் மெல்ல நகர்ந்து அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்தார். இப்போது அவர்களது தோள்களும் தொடைகளும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக்கொண்டிருந்தன. அம்மா அப்படியே சிலையாக உறைந்தாள், ஆனால் விலகிச் செல்லவில்லை. தன் சேலையை ஒரு கோட்டையைப் போல இறுக்கமாகச் சுற்றிக்கொண்டு தரையையே வெறித்துப் பார்த்தாள். வாசுவின் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, வக்கிரமான சிரிப்பு அரும்பியது. உற்சாகத்தில் அவர் உடல் லேசாக அதிர்ந்தது.
அவர் தன் முகத்தை அம்மாவின் முகத்திற்கு மிக அருகில் கொண்டு சென்று, அவளது மூச்சுக்காற்றை உணர்ந்தபடி கிசுகிசுத்தார், "இன்றிலிருந்து அவனுக்கு என்ன தேவையென்றாலும் என்னிடம் கேள், சரியா?"
அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவரது வாயிலிருந்து வந்த அந்த வயதான வாடையைத் தவிர்க்க முகத்தைச் சற்றே திருப்பிக் கொண்டாள். ஆனால் வாசுவுக்கு அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதில் ஆர்வமில்லை. அவர் பார்வை முழுவதும் அம்மாவின் சிவந்த இதழ்களிலும், அந்த ரவிக்கைக்குள் விம்மிக்கொண்டிருந்த பருத்த மார்பகங்களிலுமே நிலைத்திருந்தது.
"நான் சொன்னது காதில் விழுந்ததா?"
"ம்..." என்று அம்மா தலையசைத்தாள். அவர் எதைப் பார்க்கிறார் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்ததால், மிகுந்த சங்கடத்துடன் நெளிந்தாள்.
"உன்னை முதன்முதலில் பார்த்ததிலிருந்தே நான்..."
அவரால் வாக்கியத்தை முடிக்க முடியவில்லை. சட்டென்று அம்மாவின் மென்மையான கையைப் பற்றிக்கொண்டார். அவள் முதலில் திமிறினாள், பின் அப்படியே விட்டுவிட்டாள். ஒரு புதிய பொம்மையை வாங்கிய குழந்தையைப் போல அவர் அவளது கரங்களை வருடினார். பின் ஒரு வெற்றிக் களிப்புடன், "சுநந்தினி, ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறாய்?" என்று கேட்டபடி அவளது கையைத் தூக்கி முத்தமிட்டார்.
"ஐயோ!" என்று அம்மா பதறினாள்.
அவர் மீண்டும் மீண்டும் அவளது கையில் முத்தங்களை உதிர்த்தார். நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, வாசு மெதுவாக அவளது கையைத் தனது இடுப்புப் பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றார். அதிர்ச்சியடைந்த அம்மா கையைச் சட்டென்று பின்னுக்கு இழுத்தாள். ஆனால் வாசு விடவில்லை. தனது இடது கையால் அம்மாவின் தோள்களை வளைத்து அவளைத் தன்னோடு இறுக்கிக்கொண்டார்.
"ஐயா!" என்று அவள் தடுத்தாள்.
"தயவுசெய்து... எழுந்து விடாதே," என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தவர், தனது மற்றொருகையால் வேட்டியை மெல்ல விலக்கினார். அங்கே அவரது ஆண்மை ஒரு பெரிய வாழைப்பழத்தைப் போல விறைத்து, துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
அம்மா ஓரக்கண்ணால் அதைப் பார்த்துவிட்டு முகத்தை இன்னும் வேகமாகத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவள் எழுந்து ஓட முயன்றாள், ஆனால் வாசு அவளை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டார். அந்த வயதிலும் அவர் நல்ல பலசாலியாக இருந்தார்.
"தயவுசெய்து..." என்று அவர் பிச்சைக்காரனைப் போலக் கெஞ்சினார். அம்மா அப்படியே விறைத்துப் போய் அமர்ந்திருந்தாள். அவர் மீண்டும் அவள் கையைப் பற்றினார். அவள் எவ்வளவோ முயன்றும் அவரிடமிருந்து கையை விடுவிக்க முடியவில்லை. அவர் மிக மெதுவாக அவளது விரல்களைத் தனது விறைத்த உறுப்பின் மீது வைத்தார். சூடான இரும்பைத் தொட்டது போல அம்மா ஒரு கணம் அலறினாள்.
வாசு அவளது கையை விடவில்லை. "சுநந்தினி... கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்..." என்று அவர் உருக்கமாகச் சொல்ல, ஒரு கட்டத்தில் அம்மா போராட்டத்தைக் கைவிட்டாள். அவளுக்கு வியர்வை பெருக்கெடுத்தது.
"ஹரி முழிச்சுக்குவான் ஐயா..." என்று கனவு காண்பவள் போல முணுமுணுத்தாள்.
"அவன் நல்ல தூக்கத்தில் இருக்கிறான். நாம் சத்தம் போடவில்லை என்றால் அவன் எழமாட்டான்."
அம்மா தன் இதழ்களைக் கடித்தபடி கண்களை உருட்டினாள். அவளது புத்தி மழுங்கிப் போயிருந்தது. அப்போது, என் கண்கள் முன்னாலேயே, அம்மாவின் மென்மையான விரல்கள் வாசுவின் அந்தப் பருத்த உறுப்பை மெல்லப் பற்றிக்கொண்டன. அவள் அவரை ஏறிட்டுப் பார்க்கவில்லை, அவள் முகம் சுவரை நோக்கியே இருந்தது.
வாசுவுக்குத் தலை சுற்றியது போலிருந்தது. அவர் மெல்ல அவள் கையை விடுவித்தார். இப்போது அம்மாவே அவரோடு விறைத்த உறுப்பைத் தன் பிடிக்குள் வைத்திருந்தாள். ஒவ்வொரு நொடியும் அது இன்னும் பெரிதாகித் துடித்தது. அவர் அவளது தோளை இன்னும் பலமாக அணைத்து, அவளது செழுமையான உடலைத் தன்னோடு ஒட்ட வைத்தார். அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்பகங்கள் அவர் மார்பில் நசுங்கின.
அவர் நீண்ட நேரம் அப்படியே அமர்ந்து, தனது விறைத்த உறுப்பை அம்மாவின் மென்மையான கைகள் பற்றி இருப்பதையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா அதை மிக லேசாக, நுனி விரல்களால் பிடித்திருந்தாள்; ஒருவேளை பலமாகப் பிடித்தால் அது நசுங்கிவிடுமோ என்ற பயம் அவளுக்கு இருந்திருக்கலாம்.
பின்பு, அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அம்மா தன் கையை மெல்ல அசைக்கத் தொடங்கினாள். அவரது அந்தப் பெரிய தடியை மிக மிக மெதுவாக மேலேயும் கீழேயும் வருடினாள். வாசு தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, பரவசத்தில் மெய்மறந்து போனார்.
"இதுதான் எனக்கு வேண்டும்... சுநந்தினி... இது மட்டுமே போதும்..." என்று அவர் ஒருவித தாகத்துடன் முணுமுணுத்தார்.
மேலேயும் கீழேயும், மேலேயும் கீழேயும் அவளது கை சீராக இயங்கியது. ஆனால், அவள் உண்மையில் அதை ரசித்துச் செய்யவில்லை; தனது கட்டைவிரலாலும் ஆட்காட்டி விரலாலும் ஒரு பெயருக்காக மட்டுமே அந்தத் தடியைத் தடவிக் கொடுத்தாள்.
'கடவுளே! நான் என்ன பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்!' என்று என் மனம் தவித்தது. அம்மாவின் முகபாவனையைப் பார்த்தால், அவளுக்கு இது துளியும் பிடிக்கவில்லை என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. ஏதோ ஒரு கசப்பான மருந்தைக் குடிப்பதைப் போன்ற ஒரு வெறுப்பு அவள் முகத்தில் தாண்டவமாடியது. எப்படியாவது இவரை சீக்கிரம் திருப்திப்படுத்தி அனுப்பிவிட வேண்டும், இந்த இழிவான நிலையிலிருந்து தப்பித்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவளிடம் மேலோங்கி இருந்தது.
அவளது விரல்கள் அந்தச் சூடான உறுப்பின் மீது உரசிச் செல்லச் செல்ல, வாசுவின் உடல் இன்பத்தில் முறுக்கேறியது. வியர்வையில் நனைந்திருந்த அம்மாவின் முகம், அந்த நிலவொளியில் ஒருவிதத் துயரமான அழகோடு காட்சியளித்தது. அந்தப் பெரிய தடி அவளது சிறு பிடிக்குள் சிக்கித் துடிப்பதும், அவள் அதைச் சலிப்புடன் ஆட்டுவதும் ஒரு விசித்திரமான காட்சியாக இருந்தது.
அவள் தொடர்ந்து வருடிக்கொண்டிருக்க, வாசு தன் கையை அவளது தோளிலிருந்து எடுத்துவிட்டு, கட்டிலில் பின்னால் ஊன்றிச் சாய்ந்து அமர்ந்தார். தன் தடியின் மீது அம்மாவின் கைகள் செய்யும் வேலையை அவர் வெறித்துப் பார்த்தார். அம்மா இன்னும் விறைப்பாகவே அமர்ந்திருந்தாள், அவரது உறுப்பை நேருக்கு நேர் பார்க்க அவளுக்குத் துணிவில்லை. ஆனால், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவள் தன் ஓரக்கண்ணால் அதையே கவனிப்பதை நான் உணர்ந்தேன்.
ஏறக்குறைய பத்து நிமிடங்கள் இந்த வருடல் நீடித்தது. திடீரென அம்மாவுக்குள் ஒரு படபடப்பு ஏற்பட்டது; அவள் கையை அசைப்பதை நிறுத்தினாள்.
"மதி, சார்... போதும். ஹரி முழிச்சுக்குவான்," என்று மூச்சிரைக்கச் சொன்னாள். அவளால் இதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை.
ஆனால் வாசு பொறுமையின்றித் தலையசைத்தார். "இல்லை, இல்லை... நிறுத்திவிடாதே... அப்படியே செய்..." என்றார். அம்மா என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து அமர்ந்திருந்தாள்.
பின்பு அவள் மெல்லிய குரலில், "நாம் சமையலறைக்குச் செல்லலாமா?" என்று கேட்டாள்.
எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. நான் விழித்திருப்பதை அவள் பார்த்துவிட்டாளோ? அல்லது என் உடல் அறியாமல் ஏதேனும் அசைந்ததோ? என் லுங்கிக்குள்ளும் என் ஆண்மை விறைத்துத் தாள முடியாத அசௌகரியத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தது. வாசுவின் உடல் முழுவதும் காமத்தில் முறுக்கேறி இருந்தது. அவர் உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார். கண்கள் இறுக மூடியிருக்க, அவர் வியர்வையில் குளித்திருந்தார்.
"இப்போது நிறுத்தாதே..." என்று முணுமுணுத்தவர், ஒரு வெறி பிடித்தவனைப் போல அம்மாவைத் தன் கரங்களால் வளைத்துப் பிடித்தார்.
"ஐயோ, சார்!" என்று அம்மா அலறினாள். அவரது தடியை விட்டுவிட்டு அவள் எழ முயன்றாள். ஆனால் அந்த முதியவரின் பிடி அவளுக்குத் தப்ப முடியாத அளவு பலமாக இருந்தது. அவர் அவளது மென்மையான தேகத்தைத் தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கினார்; அம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்கள் அவரது மார்பில் அழுந்தின.
அவர் தனது இரு உள்ளங்கைகளாலும் அம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்களைப் பற்றிக் கொண்டார். அம்மா ஒரு சிறு அலறலுடன் அவரது மணிக்கட்டுகளைப் பிடித்துத் தள்ள முயன்றாள். ஆனால் அந்த முதியவரின் பலத்திற்கு முன்னால் அவளால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. அவள் எழுந்து ஓட எவ்வளவோ போராடினாள், ஆனால் அவர் அவளை அங்கேயே அழுத்திப் பிடித்தார்.
அவர் தனது மூக்கை அம்மாவின் அடர்த்தியான கூந்தலுக்குள் நுழைத்து, அவளது கழுத்தில் வெறித்தனமாக முத்தமிடத் தொடங்கினார். அதே சமயம், அவளது பெரிய மார்பகங்களை ஒரு மிருகத்தைப் போல மிக முரட்டுத்தனமாகப் பிசைந்தார். நிலவொளியில், அவரது வலிமையான கைகள் அம்மாவின் அந்தப் பழுத்த தர்பூசணி போன்ற மார்புகளை அமுக்குவதை நான் கிளர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மாவின் சேலைத் தலைப்புத் தோளிலிருந்து நழுவியிருந்தது. அவர் ஒவ்வொரு முறை பிசையும்போதும், அவளது ரவிக்கையின் இறுக்கமான கழுத்துப் பகுதி வழியாக அந்தப் பெரிய மார்புகள் பலூன்களைப் போல உப்பி வெளியே வரத் துடித்தன.
"சார்... என்னை விட்டுடுங்க... ப்ளீஸ்..." என்று கெஞ்சினாள். அவளது கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் தளும்பியது.
இருவரும் இப்போது ஒரு போர்க்களத்தில் இருப்பது போலப் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரது மூச்சும் இரைத்தது; அவர்கள் இருந்த அந்தக் பழைய மரக்கட்டில் "கிரீச்... கிரீச்..." என்று பயங்கரமான சத்தத்துடன் ஆடியது.
"ஷூஊஊ... அமைதியாக இரு!" என்று அவர் அவளை எச்சரித்தார். "உன் மகன் எழுந்துவிடப் போகிறான்."
"வேண்டாம் சார்... ப்ளீஸ்..."
நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல, வாசு மாஸ்டர் நல்ல உடல்வலிமை கொண்டவர். அவர் அம்மாவை அப்படியே கட்டித் தூக்கி அந்தப் பழைய கட்டிலில் மல்லாக்கப் போட்டார். அந்த வேகத்தில் அந்தக் கட்டில் உடைந்துவிடுவது போலச் சத்தமிட்டது.
"ஐயோ!" என்று அம்மா உரக்கக் கத்தினாள்.
அவளது பருத்திச் சேலை இடுப்பு வரை விலகியிருந்தது. அவளது வெண்மையான தொடைகளும், விரிந்த இடுப்பு மடிப்புகளும் அந்த நிலவொளியில் ஜொலித்தன. வாசு மாஸ்டர் அவளது அழகைக் கண்டு வெறி பிடித்தவர் போலத் தன் வேட்டியைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, அவளது மேனி மீது படரத் தொடங்கினார்.
அம்மா எழுவதற்கு முன்பே, அவர் அவளது தோள்களை அழுத்திப் பிடித்து அவள் மேல் ஏறிப் படர்ந்தார். அவர் ஏறிய வேகத்தில் அவரது வேட்டி அவிழ்ந்து தரையில் விழுந்தது; அம்மாவின் மேல் அந்த முதியவர் நிர்வாணமாகக் கிடப்பதை நான் கண்டேன். அவரது கைகள் குறடு போல அம்மாவின் மணிக்கட்டுகளைப் பற்றி, அவளது கைகளை விரித்து அழுத்தின. கண்ணீர் வழிந்த அவளது முகத்தை ஒரு நொடி வெறித்துப் பார்த்தவர், பின் அவளை முத்தமிடத் தொடங்கினார். அவளது முகம் முழுவதும் ஈரமான, சத்தமிடும் முத்தங்களால் நிரப்பினார்; அது அவரிடம் இருந்த அடக்க முடியாத காம வேட்கையைப் பறைசாற்றியது. அவரது பேராசை பிடித்த இதழ்களிடமிருந்து தப்பிக்க அம்மா தன் தலையை அங்கும் இங்கும் வெட்டியபடி போராடினாள். இப்போது அவள் உண்மையிலேயே குலுங்கி அழுதாள், ஒவ்வொரு விம்மலுக்கும் அவளது உடல் அதிர்ந்தது.
"வாயை மூடு!" என்று அவர் அதட்டினார். ஒரு கணம் என்னை நோக்கிப் பார்த்தவர், பின் அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் அழுத்திப் பூட்டினார். அவளால் இனி அழுகைச் சத்தத்தைக் கூட எழுப்ப முடியாதபடி அவரது முத்தம் இறுக்கமாக இருந்தது.
அடுத்த இரண்டு நிமிடங்கள் அவர் அவள் மேல் அப்படியே கிடந்தார். இதழ்கள் ஒட்டியிருக்க, மணிக்கட்டுகள் கட்டிலோடு அழுத்திப் பிடிக்கப்பட்டிருக்க, அம்மாவால் ஒரு அங்குலம் கூட நகர முடியவில்லை. மூச்சுத் திணறாமல் இருக்க அவள் மூக்கு வழியாக வேகமாக மூச்சு விட்டாள். இருவரது மூச்சும் சீரற்று இருந்தது. அந்த அமைதியான இரவில் அவர்களது இரைப்புச் சத்தம் மட்டுமே அந்த நிசப்தத்தைக் கலைத்தது. அதுவரை தொண்டைக்குள் அழுது கொண்டிருந்த அம்மா, மெல்ல அமைதியானாள். அவள் தன் ஓரக்கண்ணால் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் போராடுவதை நிறுத்திவிட்டாள். கட்டிலில் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்து கிடந்த அந்த இரு உருவங்களும் அசையாமல் இருந்தன.
இறுதியாக, வாசு தன் தலையை உயர்த்தி அந்த நீண்ட முத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார்.
அவரது பார்வை மெல்ல அம்மாவின் ரவிக்கைக்குள் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பருத்த மார்பகங்களின் மீது படிந்தது. அவர் ஒரு கையை எடுத்து, அந்த இறுக்கமான ரவிக்கையின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கினார். அம்மா எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல், வெறித்த கண்களுடன் கூரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ரவிக்கை திறக்கப்பட, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகள் விடுதலையடைந்து வெளியே விம்மித் தெரிந்தன. அந்தப் பெரிய காம்புகள் காமத்தில் விறைத்திருக்க, வாசு அவற்றைப் பசியோடு பார்க்கத் தொடங்கினார்.
அவர் அவளை ஆழமாகப் பார்த்தார். அவளும் அவரைப் பார்த்தாள்; ஒரு கணம் அவர்களது இதழ்கள் பிணைந்திருந்தது போலவே அவர்களது பார்வைகளும் ஒன்றோடொன்று லயித்திருந்தன. அடுத்த நொடியே, அவர் மீண்டும் அவள் முகத்தில் முத்தங்களை மழையாகப் பொழியத் தொடங்கினார். ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என அந்த ஈரமான முத்தங்கள் விழுந்து கொண்டே இருந்தன. அம்மா தன் தலையை மெல்ல அங்கும் இங்கும் அசைத்தபடி, வேதனையும் இன்பமும் கலந்த ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.
ஓ, அவர் எவ்வளவு வெறித்தனமாக அவள் முகத்தை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தார்!
"ஐயா, போதும்..." என்று சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவள் சொன்னாள். "ஹரி எப்போது வேண்டுமானாலும் முழித்துக் கொள்வான்."
ஆனால் அவர் நிறுத்துவதாக இல்லை. அவளது இதழ்களில் ஒரு சத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தவர், "நாம் மிகச் சத்தமில்லாமல் இதைச் செய்வோம்" என்று அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்தார்.
"நாளைக்குச் செய்து கொள்ளலாம்... தயவு செய்து..." என்று அவள் அவரிடம் ஒரு அடிமையைப் போலக் கெஞ்சினாள். "நாளை ஹரி பள்ளிக்குச் சென்ற பிறகு நாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்."
"இல்லை," என்று அவர் மூச்சிரைக்கச் சொன்னார். "எனக்கு நீ இப்பொழுதே வேண்டும்."
"ஐயோ, ஐயா..."
அவர் அவளது சதைப்பற்றான கீழ் உதட்டைத் தன் பற்களுக்கு இடையில் கவ்விப் பிடித்தார். அவர் அதை எவ்வளவு பலமாக இழுத்தார் என்றால், அம்மா தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு வலியால் துடித்தாள். அதுவரை அவளது மணிக்கட்டுகளை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த கைகளை விடுவித்து, அவளது மென்மையான தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டார். அவளது செழுமையான கீழ் உதட்டைச் சில நிமிடங்கள் வெறியோடு சப்பினார். பிறகு, அவளது இதழ்களை விட்டுவிட்டு மெல்லக் கீழே இறங்கி, தன் முகத்தை அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்களுக்கு இடையில் புதைத்தார்.
அம்மாவின் அந்தப் பருத்த மார்பகங்களின் வாசம் அவரை இன்னும் பித்தனாக மாற்றியது. அவரது நரைத்த தலை அவளது அந்த விம்மிப் புடைத்த குன்றுகளுக்கு இடையே அலைபாய்ந்தது. அந்த இறுக்கமான ரவிக்கைக்கும், சேலைக்கும் நடுவில் திணறிக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் முலைக்காம்கள் அவர் முகத்தில் உரசி அவரை இன்னும் தூண்டின. அம்மா தன் கைகளைத் தலைக்கு மேலே விரித்துப்போட்டு, சரணடைந்தவள் போலக் கிடந்தாள். அவளது மூச்சுக்காற்று இப்போது ஒரு சூறாவளியைப் போல வேகமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது.
"ஐயோ!" என்று பதறிய அம்மா, சட்டென்று தன் கைகளைத் தன் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்களுக்குக் குறுக்காக வைத்து மறைத்துக் கொண்டாள்.
வாசு மாஸ்டர் பொறுமையின்றி அவளது கைகளைத் தட்டிவிட்டார். அழுக்கடைந்த அவளது வெள்ளை நிற ரவிக்கைக்குள் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்த உருண்டையான, பெரிய மார்புகளை அவர் கண்கள் வேட்டையாடின. இதுவரை நடந்த அந்தப் போராட்டத்தினால் அம்மாவுக்கு உடல் முழுவதும் வியர்த்துக் கொட்டியிருந்தது. ரவிக்கைக்கு அடியில் அவள் பிரா அணியும் வழக்கம் இல்லாதவள். வியர்வையினால் நனைந்திருந்த அந்த மெல்லிய ரவிக்கை அவளது மேனியை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது. அங்கேயே படுத்திருந்த எனக்குக் கூட அவளது கறுத்த காம்புகள் ரவிக்கையின் வழியே துருத்திக் கொண்டு தெரிவது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அம்மா மீண்டும் தன் மார்புகளை மறைக்க முயன்றாள். ஆனால் வாசு அவளை அனுமதிக்கவில்லை.
"இன்றைக்கு இது போதும் சார்..." என்று அவள் மீண்டும் சொல்லிப் பார்த்தாள். ஆனால் அவர் காதுகளில் அந்த வார்த்தைகள் விழவே இல்லை; அவர் திடீரெனச் செவிடானவர் போலச் செயல்பட்டார்.
அவர் தனது மூக்கை அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்பகங்களுக்கு இடையே இருந்த ஆழமான பள்ளத்தில் நுழைத்தார். அவளது ரவிக்கையின் கழுத்துப் பகுதி மிகவும் தாழ்வாக இருந்ததால், அந்தப் பெரிய குன்றுகளுக்கு இடையே தெரிந்த அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவு (Cleavage) அவருக்கு ஒரு பெரும் விருந்தாக அமைந்தது.
அவர் தனது நாக்கினால் அந்த வியர்வை படிந்த பிளவை நக்கத் தொடங்கினார். அம்மாவின் உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல அவள் சிலிர்த்தாள். அவளது முலைக்காம்கள் காமத்தில் மேலும் விறைத்து, அந்த ஈரமான ரவிக்கையைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வரத் துடித்தன. வாசுவின் கைகள் இப்போது அந்தப் பெரிய மார்பகங்களை ரவிக்கையோடு சேர்த்துப் பிசைந்தன.
"ஐயோ! சார்... ஐயோ," என்று அம்மா முணுமுணுத்தாள். அந்த மார்புப் பிளவின் ஆழத்தை அளக்கத் துடிப்பவர் போல, வாசு மாஸ்டர் தன் மூக்கை இன்னும் ஆழமாக அம்மாவின் மார்புகளுக்கு இடையே புதைத்ததைப் பார்த்து அவள் அதிர்ந்து போனாள். அவரது இரு உள்ளங்கைகளும் அவளது அந்த உயர்ந்த கோபுரங்களைப் போன்ற மார்பகங்களை இருபுறமிருந்தும் ஏந்திப் பிடித்து, மிகுந்த ஆசையோடு வருடின.
"ஐயோ சார்..." என்று மீண்டும் பதறினாள். அவள் ஓரக்கண்ணால் இரண்டு முறை என்னைப் பார்த்தாள். தன் மகன் திடீரென விழித்துக்கொண்டு தங்களை இந்த நிலையில் பார்த்துவிடுவானோ என்ற அச்சம் அவளைப் பாடாய்ப்படுத்தியது. 'அம்மா, உன் மகன் இன்று இரவு விழித்துக்கொள்ள மாட்டான்' என்று அவளுக்குச் சொல்ல வேண்டும் போல எனக்குத் தோன்றியது.
